سلام امروز می خوام براتو.ن یک ذره از سفرمون به سرزمین های نور بگم .
واقعا خیلی زیبا بود شاید پذیرایی جالبی نداشت ولی از حق نگذریم اصلا این پذیرایی اونقدر مهم نبود که بخوام ازش چیزی بگم . حضور در اون سر زمین ها حس عجیبی به آدم میده. هر کسی حتی اونی که از جنگیدن می ترسید دوست داشت بجنگه و انتقام شهدا رو از تجاوزگران اون زمان بگیره.
اصلا این فیلم ها که از دوران دفاع مقدس نشون میدن هیچی رو به آدم تفهیم نمی کنه. بعضی ازفیلم های چگونگی شهید شدن شهدا رو هیچ وقت نشون نمی دن چون ممکنه برای بعضی ها خطر داشته باشه و دچار عارضه ی قلبی بشن و گرنه اونجا که این فیلم ها رو نشون دادن جگر آدم آتیش می گرفت مخصوصا فیلم چگونگی شهادت شهید چمران. واقعا مظلومانه بود دیدن اون فیلم هم بعضی ها رو به گریه انداخت و بعضی دیگه رو تا مدتی متاثر کرد ولی چه می شه کرد.من که واقعا ناراحت شدم.
از همه جا بهتر شلمچه بود جایی که می گویند امام علی رو به آنجا سلام داده و بیشترین شهدای خراسان در آنجا شهید شدند. آنجا چیزی جز خاک نبود ولی همون خاک همه رو به خودش جذب می کرد چون در هر مترش خون چندین شهید ریخته شده بود در اونجا ما مرز ایران و عراق رو دیدم و حتی فنس های اون رو از نزدیک لمس کردیم.


جاهای دیگه ای رو هم دیدیم که فعلا وقت تعریف کردنش رو براتون ندارم ولی مطئنا براتون در آینده تعریف خواهم کرد اون هم به طور کاملا مفصل.